Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Κυκλοφόρησε!

Έναυσμα τεύχος 31
Περιοδικό των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ

"Ξανά εδώ λοιπόν! Το περιοδικό, όπως ήδη καταλάβατε, βγαίνει πια με νέα μορφή. Όπως είχαμε αναφέρει και στο προηγούμενο σημείωμα «Υπάρχει και κάτι «τελευταίο» όσον αφορά την «επέτειο» των 30 τευχών. Μια υπόσχεση: θα συνεχίσουμε! Τις μορφές και τους τρόπους δεν τους ξέρουμε, τις δυσκολίες τις έχουμε υπόψη. Ελπίζουμε, και θα παλέψουμε γι’ αυτό, να γίνουμε καλύτεροι και αποτελεσματικότεροι! Οι καιροί το απαιτούν».

Δεν ξεκινάμε από την αρχή! Είμαστε όμως, ως τμήμα της αγωνιζόμενης νεολαίας και του λαού, στην αρχή μιας μεγάλης πορείας ανασυγκρότησης του κινήματός τους. Όχι ότι δεν βαραίνουν ακόμα τα σημάδια της ήττας των λαών και του εργατικού προοδευτικού κινήματος. Όχι ότι δεν βαραίνει ακόμα η ανάγκη για έμπρακτες (δηλαδή στην πράξη και μέσα από την πράξη) απαντήσεις που αφορούν την πορεία του κινήματος των λαών. Αλλά πια ο «βασιλιάς» έχει ξεγυμνωθεί. Μαζί και αρκετοί αυλικοί του. Ακόμα και τα «καινούρια ρούχα του βασιλιά» δεν καταφέρνουν να κρύψουν προς τα πού οδηγεί αυτό το σύστημα την ανθρωπότητα, τους εργαζόμενους, τη νεολαία…"

Διαβάστε από το τεύχος 31...

Η προίκα που άφησε ο Δεκέμβρης στο μαθητικό κίνημα

Πώς και γιατί τόση μαθητική οργή;

Συζητώντας με ένα μαθητή στη Θεσσαλονίκη για το Δεκέμβρη…

Η προίκα που άφησε ο Δεκέμβρης στο μαθητικό κίνημα

(Άρθρο από το περιοδικό 'Εναυσμα - τεύχος 31)


Πέρα από όσα μπορεί να πει κανείς στις διάφορες αναλύσεις για το Δεκέμβρη του 2008, έχει μια ιδιαίτερη σημασία να εκτιμηθεί το γεγονός ότι, όσον αφορά το μαθητικό κίνημα, εκείνες τις μέρες γεννήθηκαν νέοι αγωνιστές. Με τις εγγενής αντιφάσεις και τα ζητήματα πολιτικοποίησης βεβαίως να συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά από το Δεκέμβρη και μετά, το κίνημα, η πορεία, η συνέλευση, ο αγώνας, μπήκαν για τα καλά στο καθημερινό λεξιλόγιο των μαθητών.

Το μαθητικό κίνημα, μέχρι το περασμένο φθινόπωρο, βρισκόταν σε μια φάση αναζήτησης. Υπήρχαν σημαντικά ξεσπάσματα, συχνά πολύ μαζικά και με πανελλαδική συμμετοχή και σίγουρα τέτοια που να τρομάζουν το σύστημα μπροστά στο ενδεχόμενο παραπέρα ανάπτυξής τους. Η συνέλευση στα σχολεία ήταν κάτι που αναζητήθηκε πολλές φορές, μπροστά στη θέληση των μαθητών να αντιμετωπίσουν με ένα συλλογικό τρόπο την επίθεση και τη συκοφαντία που δέχονταν από την πλευρά του συστήματος. Το Δεκέμβρη όμως, τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά.

Ένα πρώτο στοιχείο είναι ο χαρακτήρας του αυθόρμητου που είχαν οι αντιδράσεις από τη Δευτέρα 8/12. Η οργή των μαθητών περίσσευε από τις σχολικές αίθουσες και τα προαύλια. Έκλεισαν τα σχολεία τους -δημόσια και ιδιωτικά- και ξεχύθηκαν κατά χιλιάδες στους δρόμους, είτε πολιορκώντας τα αστυνομικά τμήματα των περιοχών τους και τη ΓΑΔΑ, είτε συμμετέχοντας στις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις στα κέντρα των πόλεων. Καμιά πολιτική δύναμη δεν… πρόλαβε να τους «υποκινήσει» ή να τους καθοδηγήσει. Ορμώμενοι από την οργή τους και μόνο, συγκρότησαν κίνημα!

Οι επόμενες μέρες στα σχολεία ήταν αλλιώτικες από κάθε άποψη. Κάθε σχολικό κτίριο μετατράπηκε σε ένα πραγματικό κέντρο αγώνα. Είτε είχαν κατοχυρώσει τη διαδικασία συνέλευσης από προηγούμενες κινητοποιήσεις είτε όχι, αυτή τη φορά υπήρχε αληθινή συζήτηση και συλλογική απόφαση.

Αυτό που συνέβη με τους μαθητές εκείνες τις ημέρες, ήταν ότι τους αποκαλύφθηκε μονομιάς μια πραγματικότητα. Αυτή που ζούσαν καθημερινά, αλλά δεν μπορούσαν ακριβώς να εξηγήσουν. Εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια τους η πιο αποκρουστική πλευρά του συστήματος, το σημείο μέχρι το οποίο μπορεί να φτάσει η πολιτική του. Τη δολοφονία ενός από αυτούς!

Σε μια πρώτη φάση στοχοποιήθηκε αποκλειστικά η αστυνομία και οι δυνάμεις καταστολής. Απολύτως λογικό, θα μπορούσε να πει κανείς, αφού για ολόκληρες πολιτικές δυνάμεις και χώρους εξακολουθεί να είναι αυτός ο κύριος στόχος! Οι μαθητές, όμως, έκαναν γρήγορα βήματα πολιτικοποίησης και κατάφεραν -μέχρι ένα βαθμό- να δουν και πίσω από το όπλο του ειδικού φρουρού. Είδαν αυτούς που προστατεύει αυτό το όπλο. Είδαν μια ολόκληρη πολιτική που ροκανίζει τις ελπίδες τους.

Η ωρίμανση και η γρήγορη πολιτικοποίηση, η συγκρότηση των μαθητών με όρους κινήματος, συνέβη πέρα και έξω από τη διάθεση των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων. Η ΚΝΕ προσπάθησε να μαζέψει ό,τι μπόρεσε και να το περιφέρει μαζί με τα αδιαπέραστα για το λαό μπλοκ του ΚΚΕ, αφήνοντας στους μαθητές που την ακολούθησαν την απορία «τι γυρεύουμε στο Μεταξουργείο όταν οι συμμαθητές μας τρώνε χημικά στο Σύνταγμα». Το Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων της ΚΝΕ επιχείρησε να παίξει το ρόλο του πυροσβέστη. Πολύ περισσότερο, η ΚΝΕ έκλεισε τα μάτια στην κρατική τρομοκρατία και υπερασπίστηκε την κυβερνητική επιλογή της καταστολής, αφού λίγο ως πολύ τη θεώρησε επιβεβλημένη μπροστά στα «επεισόδια». Οι διαθέσεις των μαθητών όμως ήταν διαθέσεις αγώνα και γι’ αυτό η λογική της ΚΝΕ δεν έπεισε -ευτυχώς- το μαθητικό κίνημα.

Ο Δεκέμβρης έχει αφήσει μια πολύ σημαντική προίκα για το κίνημα της νεολαίας. Λειτούργησε ως καταλύτης στη σκέψη ιδιαίτερα των μαθητών, τους βοήθησε να κάνουν βήματα στην πολιτική τους ωρίμανση. Με μία έννοια, «γνωρίστηκαν» με το κίνημα. Η κίνηση και η δράση τους προέκυψε αβίαστα απέναντι στη δολοφονική πολιτική του συστήματος. Στάθηκαν χωρίς κανένα ψήγμα φόβου απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, απέναντι σε ένα κρατικό μηχανισμό που αμολήθηκε για να τους τρομοκρατήσει, να τους καθυποτάξει, να τους δείξει πόσο ισχυρό, παντοδύναμο και αμετακίνητο είναι. Να τους αποδείξει ότι η αντίσταση είναι μάταιη, ότι είναι αποφασισμένο να περάσει την πολιτική του.

Περίπου δύο μήνες μετά το ξέσπασμα του Δεκέμβρη, το υπουργείο Παιδείας άρχισε να ξεδιπλώνει τις προθέσεις του για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Οι μαθητές έρχονται τώρα αντιμέτωποι με νέα μέτρα για ένα ταξικότερο σχολείο, θα βρεθούν μπροστά στις αδιαπέραστες πύλες της τρίτης βαθμίδας. Οι παρακαταθήκες του Δεκέμβρη θα τους βοηθήσουν να απαντήσουν στις νέες προκλήσεις και τη νέα επίθεση.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Πώς και γιατί τόση μαθητική οργή;

(Άρθρο από το περιοδικό 'Εναυσμα - τεύχος 31)

Η είδηση της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξη πυροδότησε μια γενική μαθητική έκρηξη. Στις 8 του Δεκέμβρη κανείς δεν μπήκε για μάθημα στις τάξεις! Ακόμα και αν κυβέρνηση και μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να το βαφτίσουν πένθος και θλίψη, η μαθητική νεολαία πήρε την υπόθεση στα χέρια της και έκανε την οργή της συζήτηση, συνέλευση, διαδήλωση, κίνημα. Γιατί αυτό που ένιωσε ο κάθε μαθητής αυτές τις γεμάτες μέρες δεν ήταν μόνο θλίψη και πόνος για έναν άδικο χαμό, αλλά κυρίως η ανάγκη να εναντιωθεί στο σύστημα που σηκώνει το χέρι και πυροβολεί, να αγωνιστεί ενάντια στη δολοφονική πολιτική του, να βροντοφωνάξει πως είναι αντίθετος με το μαύρο μέλλον που του ετοιμάζουν.

Οι μαθητές πλημμύρισαν τους δρόμους, περικύκλωσαν και «πολιόρκησαν» αστυνομικά τμήματα, κατέλαβαν τα σχολεία, τις λεωφόρους, τις γειτονιές τους, έγραψαν συνθήματα και πανώ, επιμένοντας για μέρες στον αγώνα τους, χωρίς να λογαριάζουν τα χημικά, το ξύλο και τα ΜΑΤ που μάταια έστειλε η κυβέρνηση για να τους σταματήσει.

Η μαθητική οργή δεν «προέκυψε» το βράδυ του Σαββάτου, αλλά συσσωρεύεται χρόνια τώρα, και σίγουρα κανείς δεν μπορεί να πει ότι έσβησε ή έστω ότι περιορίστηκε μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Γιατί αυτό που προκάλεσε την αγανάκτηση δεν ήταν μόνο το γεγονός της δολοφονίας. Αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και σηματοδότησε μια γενικότερη έκρηξη. Είναι, λοιπόν, η αντιδραστική πολιτική του συστήματος που εξοργίζει τους μαθητές, η καταπίεση που νιώθουν στην καθημερινότητά τους, οι εντατικοί ρυθμοί του σχολείου που τους εξοντώνουν, οι ταξικοί φραγμοί που τους αποθαρρύνουν και τους πετάνε έξω από την εκπαίδευση, το αβέβαιο και τρομακτικό μέλλον που βλέπουν να ορθώνεται μπροστά τους. Τους καταργούν το δικαίωμα να σπουδάζουν και να μορφώνονται, τους προετοιμάζουν για αυριανούς άνεργους ή ευέλικτους εκμεταλλεύσιμους εργαζόμενους, δεν τους αφήνουν χώρο για τα όνειρά τους, δεν τους αφήνουν ούτε λεπτό ελεύθερο χρόνο για να ζήσουν και να σκεφτούν! Βλέπουν τους γονείς τους να τα βγάζουν δύσκολα πέρα, να μένουν άνεργοι, να τους παραμελούν, να δυσκολεύονται να τους στηρίξουν οικονομικά και ψυχολογικά.

Από αυτή την άσχημη πραγματικότητα αναζητούν συνεχώς μια διέξοδο. Το σύστημα έχει να προτείνει πολλες ακίνδυνες «διεξόδους» για την εκτόνωση της νεολαίας. Όμως, οι μαθητές επέλεξαν το δύσκολο δρόμο του αγώνα. Όταν πλέον είδαν ξεκάθαρα πως το σύστημα αυτό αμφισβητεί ακόμα και το δικαίωμά τους στη ζωή, ότι τραβάει τη σκανδάλη και σκοτώνει απροκάλυπτα, φώναξαν «Φτάνει, ως εδώ!» και στράφηκαν ενάντια στους υπεύθυνους της πολιτικής που επιτίθεται στα δικαιώματά τους.

Οι υποστηρικτές του συστήματος και της πολιτικής του έτρεξαν να κατηγορήσουν και να συκοφαντήσουν τους μαθητές που «παρασύρθηκαν» και οδηγήθηκαν στην τυφλή βία και προσπάθησαν να τους συγκρατήσουν με κάθε μέσο. Αρχικά υποσχέθηκαν εκδρομές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες και όταν απέτυχε αυτό, έστρεψαν όλο το οπλοστάσιο των γκλομπ και χημικών εναντίον τους. Δεν ήταν οι σπασμένες βιτρίνες και τράπεζες και τα καμένα μαγαζιά που ενόχλησαν την κυβέρνηση. Ήταν αυτό το ποτάμι των νεαρών εξεγερμένων το οποίο ένιωσε να την απειλεί και να την στριμώχνει. Τρόμαξε που η νεολαία αναζήτησε τη συλλογική αγωνιστική απάντηση, που φώναξε ενωμένα την οργή της, που μετέτρεψε την οργή σε πολιτικοποιημένο κίνημα. Γι’ αυτό και προσπάθησε να την καταστείλει και να τη συκοφαντήσει με κάθε μέσο από την πρώτη στιγμή.

Αν και η μαθητική εξέγερση ξεκίνησε αυθόρμητα, κατάφερε πολύ γρήγορα να αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά, να διαμορφώσει συνειδήσεις σε μεγάλη κλίμακα, να κινητοποιήσει και να δώσει υποσχέσεις για συνέχιση. Η νεολαία δεν ξεθύμωσε ούτε σταμάτησε να είναι οργισμένη! Ούτε βέβαια παραιτήθηκε από τον αγώνα! Τα νέα μέτρα που έρχονται στην εκπαίδευση θα δώσουν αφορμές για νέες εξεγέρσεις. Οι μαθητές θα ξεσηκωθούν ξανά και θα διεκδικήσουν! Αυτό εξάλλου είναι που έμαθαν καλά το Δεκέμβρη που μας πέρασε.

Συζητώντας με ένα μαθητή στη Θεσσαλονίκη για το Δεκέμβρη…

(Από το περιοδικό 'Εναυσμα - τεύχος 31)

Τι πιστεύεις ότι έγινε το Δεκέμβρη με τη δολοφονία του Αλέξη;

Άλκης: Η δολοφονία του Αλέξη το Δεκέμβρη προκάλεσε αρχικά σοκ στους περισσότερους κι έπειτα οργή. Αυτό τους έκανε να βγουν αυθόρμητα στο δρόμο και να εκτονώσουν την οργή και την αγανάκτηση. Μετά τις πρώτες δυο μέρες ξεκίνησαν και πιο μεθοδευμένες κινήσεις από μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενους. Σε πολλά σχολεία έγιναν καταλήψεις και σχεδόν σε όλα οι μαθητές έφυγαν και συμμετείχαν σε πορείες.

Γιατί πολλοί μαθητές σε όλη την Ελλάδα, φοιτητές, εργαζόμενοι, νεολαία και όλος ο κόσμος ξεσηκώθηκαν;

Άλκης: Ο ξεσηκωμός αυτός που τελικά πήρε το χαρακτήρα και τις διαστάσεις εξέγερσης ήταν αναμενόμενος μετά τη δολοφονία ενός μαθητή από το κράτος και συγκεκριμένα από την αστυνομία που «προστατεύει» τους πολίτες και που, κατά τη γνώμη μου, είναι περιττή σε οποιαδήποτε κοινωνία. Ο κόσμος ξεσηκώθηκε γιατί κατάλαβε πως πίσω από τη δολοφονία ουσιαστικά κρύβεται η τάση του κράτους για καταστολή οποιασδήποτε αντίδρασης και αντίστασης της νεολαίας και συγκεκριμένα των μαθητών. Πίσω από τη φαινομενική δημοκρατία, δηλαδή, κρύβεται η τρομοκρατία που καθημερινά υπάρχει, αλλά δεν είναι εύκολα ορατή και που ασκείται κυρίως σε ομάδες με προοδευτικές ιδέες, όπως οι μαθητές, φοιτητές και ορισμένοι εργαζόμενοι.

Πώς συμμετείχε το δικό σου σχολείο κι εσύ στον Δεκέμβρη;

Άλκης: Στο σχολείο μου, την πρώτη μέρα μαθήματος μετά τη δολοφονία του Αλέξη, αποφασίσαμε να κατεβούμε στην πορεία που γινόταν. Έτσι, μαζί και με μαθητές από δυο διπλανά σχολεία, συγκεντρωνόμασταν και κατεβαίναμε μαζί στις πορείες που ακολούθησαν. Προσωπικά προσπάθησα να συμμετέχω όσο μπορώ στις διαδηλώσεις που γίνονταν.

Τι γίνεται σήμερα στο σχολείο σου και πώς πιστεύεις ότι πρέπει και μπορεί να κρατηθεί ζωντανό το μήνυμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη;

Άλκης: Στο σχολείο μου σήμερα τα πράγματα επανήλθαν στο «φυσιολογικό» χαρακτήρα που είχαν πριν την εξέγερση. Εκτός από λίγες στιγμές αντίδρασης και λίγες αναφορές στις μέρες του Δεκέμβρη, δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Για να κρατηθεί ζωντανό το μήνυμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη πρέπει να γίνονται συζητήσεις για τα γεγονότα αυτά και γενικότερα για προβλήματα της καθημερινότητας. Μόνο έτσι μπορεί να αυξηθεί η συμμετοχή και να αγωνιστούν όλο και περισσότεροι νέοι.

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Μαθητική Αντίσταση Άρτας - Τεύχος 1

.




Ποιά είναι η Μαθητική Αντίσταση

Διαμαρτυρόμαστε για το σχολείο που μας προσφέρετε. Ένα σχολείο ξένο και εχθρικό απέναντί μας. Ένα σχολείο κάτεργο που μας κάνει την καθημερινή ζωή μας δυσκόλη. Με εξαντλητικά 7ωρα το πρωί και τα 3ωρα ή 4ωρα το απόγευμα στα φροντιστήρια. Με την καθημερινή πίεση για ανούσιο διάβασμα. Με τις απανωτές εξετάσεις, τα τεστ και τα πρόχειρα. Ένα σχολείο απλησίαστο, που αντί να μας μαθαίνει, μας περνά από κόσκινο, για την επόμενη βαθμίδα, την τριτοβάθμια. Με μόνο κριτήριο το χρήμα. Όποιος έχει την οικονομική δυνατότητα μπορεί να περάσει τις πόρτες των ΑΕΙ. Όποιοι είναι παιδιά φτωχών οικογενειών παίρνουν το εισιτήριο για μια θέση στην ανεργία, την υποαπασχόληση.

Διαμαρτυρόμαστε για την εκπαίδευση που μας δίνετε. Για τις αξίες και τα ιδανικά που μας διδάσκετε. Μας μαθαίνετε να βλέπουμε τον φίλο μας σαν ανταγωνιστή μας. Τον συμμαθητή μας σαν αυτόν που θα μας πάρει την θέση. Τον συνάνθρωπό μας σαν αυτόν που θα πατήσουμε πάνω του.

Διαμαρτυρόμαστε για τα παραδείγματα που μας δίνετε να μεγαλώσουμε.

- Τους “πετυχημένους” όπως τους λέτε. Αυτούς που πνίγουν με τα σαπιοκάραβά τους τους ανθρώπου για να πλουτίσουν. Αυτούς που σκοτώνουν τους εργάτες στα κάτεργα - εργοτάξιά τους. Αυτούς που ληστεύουν τον κόπο και τον ιδρώτα του αγρότη, του κτηνοτρόφου.

- Τους ιεράρχες των τόσων «Βατοπεδίων» που προτάσσουν το ευαγγέλιο για να υπερασπίσουν τα έχει τους.

- Τους πολιτικούς ηγέτες της μίζας και των αμέτρητων σκανδάλων, των ΜΑΤ που δολοφονούν.

Αντιστεκόμαστε! Στο σκοτεινό παρόν που μας προσφέρετε και στο πιο μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζετε.

Αντιστεκόμαστε! Σ’ όλα αυτά που θα γίνουν για μας, χωρίς εμάς.

Είμαστε μια ομάδα μαθητών απ’ όλα τα σχολεία της Άρτας, που βρεθήκαμε κοντά στις τελευταίες κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη, για τον Αλέξη. Νοιώσαμε όμορφα, αμφισβητήσαμε τις αξίες που μας διδάσκετε. Βρεθήκαμε σ’ ένα άλλο σχολείο, γνωρίσαμε έννοιες ξεχασμένες, όπως την αντίσταση, τη συλλογικότητα, την πάλη, την αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στη μόρφωση και τη δουλειά. Και θέλουμε όλα αυτά να τα συζητήσουμε μεταξύ μας. Να προβληματιστούμε. Να χαράξουν τα όνειρα που κάνουμε.

Διαλέξαμε λοιπόν, αυτό τον τρόπο επικοινωνίας μεταξύ μας. Το ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΚΙ. «ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ» ο τίτλος του. Βήμα γραφής, ενημέρωσης για κάθε συμμαθητή μας. Βήμα καταγραφής των τεράστιων ελλείψεων και προβλημάτων στα σχολεία της πόλης μας. Βήμα διαλόγου και προβληματισμού μεταξύ μας.