Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Φασισμός: H αρχή του, οι αιματηρές στάσεις του και το τέλος που πρέπει να του δώσουμε



(Με αφορμή τη δίκη για τη δολοφονική επίθεση ενάντια σε μαθητή στο Π. Φάληρο)

Πρωινό 28 Γενάρη του '13, όταν δύο εξωσχολικοί -ενεργά μέλη της φασιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή- έκαναν απόπειρα να δολοφονήσουν τον συμμαθητή μας, έξω από το σχολείο πριν την πρωινή προσευχή. Το παιδί κατά τύχη τελικά επιβιώνει, όμως το συμβάν αφήνει ένα ψυχολογικό τραύμα ανοικτό που δύσκολα επουλώνεται.
Αιτία της ενέργειας του δράστη; Η διαφαινόμενη διαφωνία του συμμαθητή μας με τα φασιστικά πρότυπα των δραστών, την οποία και εξέφρασε σε φίλη του, η οποία διατηρεί σχέση με τον δράστη, παροτρύνοντάς την να μην τα ακολουθήσει. Οι φασίστες λοιπόν, θεωρώντας αρκετό το ότι ο συμμαθητής μας για πλάκα έγραψε ένα «antifa» στο θρανίο της, του επιτέθηκαν με αρκετά καλά προσχεδιασμένο χτύπημα. Αυτή άλλωστε είναι και η «λογική» του φασισμού από πάντα.
Μπρος στα γεγονότα αυτά, διάφοροι παράγοντες του συστήματος και πρακτικά συνήγοροι της Χρυσής Αυγής και των δραστών, μαζί με όσους κάνουν ό,τι μπορούν για να επιβάλουν το σκοτάδι στα εκμεταλλευόμενα στρώματα, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αναγάγουν το συμβάν σε «βεντέτα για τα μάτια μιας κοπέλας».
Ας μας απαντήσουν όμως όλοι αυτοί. Πως γίνεται μια τέτοια πράξη, εκ του αποτελέσματος να μην καλλιεργεί τον φόβο στο μυαλό όσων αντιστέκονται; Πως μπορούν να κάνουν ότι ξεχνούν τη διαφωνία του θύματος και του δράστη όσον αφορά το ιδεολογικό επίπεδο. Και για να μην παρερμηνευτούμε, την διαφωνία αυτή ας μην την αναζητήσουμε στο πεδίο του αριστερού κινήματος ή κάποιας αμιγώς πολιτικής θέσης. Ας την αναζητήσουμε στο αυτονόητο που κάνει και πλέον ξεκάθαρο το συγκεκριμένο συμβάν. Ότι δηλαδή το φάντασμα του φασισμού δεν απειλεί και καταστέλλει μόνο τον μετανάστη, τον ομοφυλόφιλο, τον αριστερό ή τον κομμουνιστή. Το φαινόμενο αυτό απειλεί και όποιον απλά διαφωνεί.
Επιπλέον, πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας ότι η απειλή αυτή για κάθε αντιφρονούντα και πολύ παραπάνω για κάθε αγωνιστή του λαϊκού κινήματος δεν είναι προϊόν παρθενογένεσης. Είναι παιδί του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που ευθύνεται για την φτώχεια, την ανεργία, την μετανάστευση, τον πόλεμο. Ο ρόλος του φασισμού ανέκαθεν ήταν ότι σε εποχές κρίσης σαν τη δική μας που οι αντικειμενικές συνθήκες ωθούν τις μάζες στην αντίσταση, εκεί όπου δεν μπορεί να φτάσει το γκλομπ του μπάτσου έφτανε πάντα το μαχαίρι του φασίστα με τις ευλογίες του συστήματος.
Φέρνοντας τα παραπάνω στο σήμερα: Για όποιον διαφωνεί με το «νέο» Λύκειο, για όποιον διαφωνεί και αγωνίζεται ενάντια στις απολύσεις, την ανεργία, τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα της λαϊκής περιουσίας, την καλλιέργεια του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων ή όπως είπαμε και για κάποιον που απλά δεν βλέπει με καλό μάτι τις φασιστικές αντιλήψεις χωρίς να έχει αναφορά στα παραπάνω, το σύστημα στέλνει την απειλή του. Και αυτό μπορεί να γίνεται είτε με ραβασάκια του Δένδια στα σχολεία για κατάδοση μαθητών που συμμετείχαν στις καταλήψεις από τους διευθυντές τους, είτε με συλλήψεις αγωνιστών μαθητών μέσα από σχολεία και δακρυγόνα σε προαύλια, είτε με την κρατική τρομοκρατία σε πορείες με τα ΜΑΤ, είτε με την απαγόρευση απεργιών και διαδηλώσεων, είτε με ένα μαχαίρι στον Φύσσα, στον Λουκμάν, στον Φοίβο μας...
(http://www.youtube.com/watch?v=2CsgJNeD2EM)

Αυτή ήταν και είναι η αντισυστημικότητα της Χρυσής Αυγής. Εξάλλου, ο ελληνικός λαός έχει τη μνήμη και θυμάται ότι σε κάθε προσπάθειά του να στεριώσει στα πόδια του και να κάνει μια πραγματική αλλαγή, πάντα εκείνοι ήταν απέναντί του μαζί με την ντόπια αστική τάξη και Γερμανούς, έπειτα Άγγλους, έπειτα Αμερικάνους και πλέον και Ευρωπαίους διασώστες της.
Πως φτάσαμε ως εδώ; Από μεριάς του συστήματος δεν μπορούσε και να περιμένει κανείς διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Είναι απόφασή του να εντείνει την φασιστικοποίηση των ζωών μας και να πιπιλίζει καθημερινά τα μυαλά μας με γκεμπελικού, πρωτάκουστου βαθμού προπαγάνδα. Από μεριάς μας όμως, τίθεται ένα δίλημμα. Για πόσο ακόμα αγώνες θα πετιούνται στα σκουπίδια στο βωμό της «μητέρας των μαχών» όπως τη θεωρούν αρκετοί, τις εκλογές δηλαδή για ένα ευρωκοινοβούλιο αμφιβόλου σημασίας θεσμικά; Για πόσο δηλαδή, με απλά λόγια, θα έχουμε την αυταπάτη ότι το ίδιο το σύστημα που έθρεψε το φίδι, τώρα θα μας βοηθήσει και να το σκοτώσουμε, εναποθέτωντας μάλιστα όλες μας τις ελπίδες σε αυτό;
Τελικά, είναι ακριβώς αυτή η λογική η οποία οδηγεί το κίνημα στην αποσυγκρότηση που με τη σειρά της δίνει χώρο στο σύστημα να κάνει ό,τι θέλει. Διότι το σύστημα εκ των πραγμάτων κάνει μια επίθεση πάνω σε πραγματικές βάσεις και όχι πάνω σε δημοσκοπικές μελέτες. Όσο λοιπόν περιορίζουμε τη μάχη και την ταξική πάλη μέσα σε ένα φάκελο ψηφοδελτίου, τόσο θα είμαστε αναγκασμένοι να χάνουμε. Και αυτή είναι η πικρή αλήθεια που πρέπει να καταλάβουμε εάν στοχεύουμε πράγματι σε νίκη του λαού και της νεολαίας.
Αυτό που χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή είναι ένα κίνημα από τα κάτω, με χαρακτήρα μαχητικό που δεν θα διστάσει να δώσει τις μάχες που χρειάζονται ώστε να ανακόψουμε την επίθεση και τη φασιστικοποίηση. Και επαναλαμβάνουμε ηθελημένα με βάση πραγματική και όχι δημοσκοπική! Στα πλαίσια αυτού του κινήματος λοιπόν και του γενικότερου αγώνα των καταπιεζόμενων για ένα καλύτερο αύριο πρέπει να ενταχτεί και ο αντιφασιστικός αγώνας.
Αυτό το κίνημα που μας χρειάζεται λοιπόν, είναι στα χέρια μας να το καλλιεργήσουμε!
Και ακριβώς αυτό να είμαστε σίγουροι όλοι ότι θα κάνουμε! Γιατί; Γιατί για μια γενιά δίχως μέλλον, το μέλλον βρίσκεται στους αγώνες!

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Το «μαθητικό της ασφάλειας» εν έτει 2014...

Τα δύο πρόσφατα περιστατικά αστυνομικής-τρομοκρατικής παρέμβασης σε σχολεία της Αττικής, δείχνουν το μέγεθος της αγωνίας του συστήματος απέναντι σε οποιοδήποτε ενδεχόμενο αντίστασης στην πολιτική του, αλλά και το γεγονός ότι δεν έχει κανένα άλλο επιχείρημα να πείσει το λαό και τη νεολαία για την πολιτική αυτή.

Στην Αγία Παρασκευή, ένστολοι αστυνομικοί επισκέφτηκαν νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία και ζήτησαν προσωπικά στοιχεία εκπαιδευτικών. Η επίσκεψη έγινε στο πλαίσιο διαταγής της ΓΑΔΑ που εκδόθηκε στις αρχές του Φλεβάρη και αφορά στην καταγραφή των σχολικών μονάδων, τη συλλογή προβλημάτων σχετικών με τις αρμοδιότητες του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και της αστυνομίας και σύνταξη σχετικών αναφορών.
Προφανώς, στις «αρμοδιότητες» της αστυνομίας συμπεριλαμβάνονται και κάθε είδους συλλογικές διαδικασίες από πλευράς μαθητών, όπως φάνηκε και στην περίπτωση του Κερατσινίου.
Μαθητές του 2ου Γενικού Λυκείου Κερατσινίου κλήθηκαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα για ανάκριση σχετικά με τις καταλήψεις που έγιναν στην αρχή της χρονιάς. Τα ονόματά τους δόθηκαν τον Οκτώβρη στην αστυνομία από τη διευθύντρια του σχολείου, η οποία έσπευσε να καταδώσει τους μαθητές της ύστερα από εντολή των αρχών.
Οι μαθητές ανακρίθηκαν κανονικότατα και μάλιστα χωρίς την παρουσία των κηδεμόνων τους. Τους ζητήθηκε να ονομάσουν τους υποκινητές των καταλήψεων, δηλαδή συμμαθητές τους, εκπαιδευτικούς και πολιτικούς φορείς. Επίσης, ρωτήθηκαν σχετικά με την οικογενειακή τους κατάσταση και πλήθος προσωπικών στοιχείων.
Την ανάκριση ακολούθησε η απειλή ότι πιθανώς θα αντιμετωπίσουν κατηγορίες και θα δικαστούν για τη συμμετοχή τους στις μαθητικές κινητοποιήσεις, αλλά και ότι θα αποκλειστούν από τη δυνατότητα συμμετοχής στις πανελλαδικές εξετάσεις.

Είναι φανερό ότι αυτό το σύστημα και το πολιτικό του προσωπικό παίζει κάθε χαρτί απέναντι στο λαό και τη νεολαία. Η επίθεση θα συνεχιστεί και θα βαθύνει, τα μνημόνια και τα μέτρα θα απλωθούν ακόμη περισσότερο και σε αυτή την πολιτική η κυβέρνηση δεν θέλει να έχει κανένα εμπόδιο. Θέλουν να τσακίσουν με κάθε τρόπο οτιδήποτε και οποιονδήποτε κινηθεί ενάντια στις επιλογές τους. Γιατί ο λαός και η νεολαία, όχι μόνο δεν «χαίρονται» από τις συχνές ενθουσιώδεις δηλώσεις του πρωθυπουργού, αλλά αντιθέτως καταλαβαίνουν ότι η κατάσταση θα χειροτερέψει. Και επειδή τα στελέχη του συστήματος μόνο αφελή δεν είναι, καταλαβαίνουν κι αυτά ότι ενδεχομένως να έρχεται κι άλλη καταιγίδα, από το λαό και την νεολαία αυτή τη φορά. Από την οργή που θα γεννήσει την αντίσταση, από την αγανάκτηση που θα γεννήσει το μαζικό κίνημα. Εκεί δεν πιάνουν οι ενθουσιώδεις δηλώσεις, αλλά μόνο η... ενθουσιώδης τρομοκρατία και ο βούρδουλας.

Όσο δεν τους σταματάμε, αυτοί θα συνεχίζουν! Θα εντείνουν τον εκφασισμό της ζωής μας, θα τρομοκρατούν και θα καταστέλλουν.
Απέναντι στην κρατική τρομοκρατία κανείς δεν είναι μόνος του. Μόνο με μαζικούς όρους μπορεί να δοθεί απάντηση, μόνο με συλλογικές διαδικασίες μπορούμε να αντισταθούμε και να απαντήσουμε στις προκλήσεις τους.

Μας θέλουν σκλάβους σε όλα τα επίπεδα! Να δουλεύουμε δωρεάν και με μαστίγιο εάν σκεφτούμε να σηκώσουμε κεφάλι.
Εμείς θέλουμε να γίνουμε η γενιά που παλεύει, που αντιστέκεται, που διεκδικεί το μέλλον της, που κερδίζει τη ζωή της!



Η ανακοίνωση της ΓΑΔΑ
(http://www.syllogosperiklis.gr/wp-content/uploads/2014/02/test-001-1.jpg)



Ανακοίνωση του 15μελούς του 2ου Γενικού Λυκείου Κερατσινίου
(http://www.tribune.gr/)






Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Για τον άντρα που κλαίει

Με αφορμή τις δολοφονίες στο Φαρμακονήσι θα ήθελα να μοιραστώ μερικές σκέψεις.
Η κοινωνία μας είναι βαριά άρρωστη.
Η αρρώστια της γίνεται φανερή από τη στιγμή που χρησιμοποιούμε, όταν μιλάμε για ανθρώπους, όρους που αναφέρονται σε εμπορεύματα. Το επίθετο "λαθραίος" προσδιορίζει προϊόντα, όχι ανθρώπινες υπάρξεις. Ωστόσο, είναι τόσο βαθιά η διαστροφή που ο σεβασμός προς τον άνθρωπο αντικαθιστάται με αριθμούς, με αντικείμενα, με κέρδος.

Κι αυτό δεν είναι η μόνη έκφανση της διαπόμπευσης του ανθρώπου.
Οι φωτογραφίες των οροθετικών γυναικών που διασύρονταν σε κάθε κανάλι και σχολιάζονταν από  γλοιώδεις δημοσιογράφους.
Δημοσιογράφους που έθεσαν το ζήτημα της δολοφονίας του Φύσσα ως μονάχα ένα βαρύ χτύπημα για τη μάνα του κι ύστερα το αντιστάθμισαν με το κλάμα των μητέρων των χρυσαυγιτών.
Οι πολιτικοί που  μιλούν για "ανάκαμψη" κι "ανταγωνιστικές αγορές" και την ίδια στιγμή αδιαφορούν με περίσσιο θράσος για τους αστέγους ή τους αυτόχειρες.
Οι νεκροί απ' τα μαγγάλια.
Το γέλιο ορισμένων τομαριών για τους "λαθρο"μετανάστες που Γενάρη μήνα μπαίνουν σε βάρκες.
Η σιωπή.
Η σιωπή για τα εγκλήματα.
Η σιωπή που κάνει τον πιο δυνατό θόρυβο όταν γυρνά στο μυαλό μας η εικόνα του άντρα να κλαίει.
Η εικόνα του άντρα που κλαίει θυμίζει τη γυναίκα με τα σταυρωμένα δυνατά χέρια και τα δακρυσμένα μάτια μετά τη σφαγή στο Δίστομο από τους φασίστες.
Θυμίζει τον άντρα που αγγαλιάζει το ματωμένο του παιδί στην Παλαιστίνη.
Τον γειτονά μου που θυμώνει γιατί δεν μπορεί να στείλει την κόρη του στο Πανεπιστήμιο σε άλλη πόλη και μετά από ατέλειωτους καυγάδες κατεβαίνει στην πιλοτή και καπνίζει.
Θυμίζει τη μητέρα μου που κλαίει, γιατί δεν αντέχει τη σκοτεινιά αυτού του κόσμου.
Κι ίσως μας φαίνονται τα δικά μας μικρά μπροστά στον ανώνυμο άντρα που κλαίει. Τον περήφανο άντρα που λυγίζει επειδή πνίξαν τα παιδιά και τη γυναίκα του.
Ίσως η η Παλαιστίνη να μην είναι και τόσο κοντά και η γυναίκα απ' το Δίστομο να μη ζει πια.
Αλλά το κρύο των αριθμών των δολοφονημένων κάθε μέρα έρχεται πιο κοντά μας
και αυτές οι δολοφονίες δεν ήταν ούτε οι πρώτες και δεν θά' ναι και οι τελευταίες μέχρι να πάψουμε να δείχνουμε υποταγή ή ανοχή στην αθλιότητα αυτής της αρρώστιας, αυτού του κρύου και άθλιου συστήματος.
Και στον πόλεμο αυτόν που έχει κηρυχθεί όπλο μας έχουμε την οργή, τον διπλανό και την Ανθρωπιά μας.



Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

5 χρόνια μετά... Υπερασπιζόμαστε τις δημοκρατικές μας ελευθερίες!

Αθήνα, 6 Δεκεμβρίου 2008. Μαθητής νεκρός από όπλο αστυνομικού. Μία δολοφονία όχι τυχαία, αλλά καθαρά πολιτική. Μία δολοφονία που αντανακλά όλη την ασχήμια ενός σάπιου μέχρι το κόκκαλο συστήματος. Μία δολοφονία που, όπως καταλαβαίνουμε έπειτα από τόσα χρόνια Μνημονίου, σηματοδότησε την περαιτέρω φασιστικοποίηση της ζωής μας.
Κατά τα δικά μας μικρά Δεκεμβριανά, οι μαθητές καταλάβαμε ποιος είναι ο πραγματικός μας εχθρός. Ένα σύστημα που δεν διστάζει να φτάσει μέχρι και τη δολοφονία... Απέναντι σε μια αλήθεια που με τόσο βίαιο τρόπο αποκαλύφθηκε στη νεολαία, κυριάρχησε η αυθόρμητη αντίδραση, το αυθόρμητο ξέσπασμα.
Σήμερα λοιπόν, το σύστημα, προκειμένου να διασφαλίσει τα συμφέροντα της αστικής τάξης, ολοένα και εντείνει την επίθεση του σε βασικά δικαιώματα και ελευθερίες του λαού και της νεολαίας. Και εμείς οι μαθητές σε καμία περίπτωση δεν την σκαπουλάρουμε.
Μας πετάν έξω από τα σχολεία με το «Νέο» Λύκειο στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν φθηνά χέρια εργασίας. Μας τρομοκρατούν με συλλήψεις μέσα από τα ίδια μας τα σχολεία (Σκουριές, Ν. Σμύρνη), στην προσπάθεια τους να καταστείλουν κάθε φωνή αντίστασης. Επιβάλλουν τη δικιά τους αστυνομοκρατία και μας τραμπουκίζουν για να σωπάσουμε. Όπου δεν τους επιτρέπουν λόγοι καθωσπρέπειας, στέλνουν τα τσιράκια τους, τη ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Μαχαιρώνουν μαθητές χωρίς κανένα αίσθημα ντροπής, σκοτώνουν αντιφασίστες σαν τον Παύλο Φύσσα!
Αν έχουμε να πάρουμε κάτι από τον αδικοχαμένο Αλέξη, τότε σίγουρα αυτό δεν είναι μια ενός λεπτού σιγή πριν την προσευχή ή μια κατάθεση στεφάνου. Είναι η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Ένα μάθημα ιδιαίτερα επίκαιρο.
Μπρος λοιπόν στην λαίλαπα εναντίον μας, ενάντια στις δημοκρατικές ελευθερίες του λαού και της νεολαίας, καλούμαστε να αξιοποιήσουμε το Δεκέμβρη μας. Καλούμαστε να πολιτικοποιηθούμε οι ίδιοι και να πολιτικοποιήσουμε τα όργανά μας και το μαθητικό κίνημα. Καλούμαστε να δώσουμε πραγματικό περιεχόμενο στους αγώνες μας. Καλούμαστε να οργανωθούμε μεταξύ μας και να γίνουμε η γενιά της ανατροπής!

- ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΗΣ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ
- Μ' ΑΓΩΝΕΣ ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ
- Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΞΑΝΑ
- ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ, ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥΣ ΟΠΛΙΖΕΙ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Εισήγηση της Μαθητικής Αντίστασης στην εκδήλωση της 13ης Νοέμβρη στην Αθήνα


Η δεκαετία μέσα στην οποία ξέσπασε το Πολυτεχνείο ήταν μια δεκαετία με λαϊκές και νεολαιίστικες εξεγέρσεις, που άλλαξαν τελείως εκείνη την εποχή αλλά επηρέασαν το σημερινό πολιτικό σκηνικό και την πάλη των λαών παγκοσμίως.
Η Σοβιετική Ένωση (ΣΕ) που, αν και την περίοδο εκείνη ήδη είχε αρχίσει να υποχωρεί από την επαναστατική πορεία, συνέχιζε να εμπνέει αγώνες και η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση η οποία προχώρησε ένα βήμα παραπέρα την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και έκφρασε την αντιπαράθεσή της με τη ρεβιζιονιστική στροφή της ΣΕ έδωσαν ώθηση σε πολλούς εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες να γεννηθούν στην Αφρική ενάντια στους αποικιοκράτες, στη Λατινική Αμερική ενάντια στις αμερικάνικες στρατιωτικές επεμβάσεις και τα ντόπια καθεστώτα, στους αγώνες της Αλγερίας για ανεξαρτησία από τους Γάλλους ιμπεριαλιστές και τους αγώνες του βιετναμέζικου λαού και τη νίκη του απέναντι στον τότε πανίσχυρο αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Στο ίδιο κλίμα αναπτύχθηκαν και οι αγώνες της νεολαία. Ο Μάης του '68 στη Γαλλία και το Πολυτεχνείο.
Η επαναστατική πορεία αυτή επηρέασε ιδεολογικά και πολιτικά τα κινήματα που ξεπρόβαλαν και έδωσαν τέτοια στοιχεία ώστε οι λαοί και η νεολαία δεν πάλευαν μόνο για ειδικά ή τοπικά ζητήματα του κάθε λαού στην κάθε χώρα, αλλά έθεταν παραπέρα στόχους πάλης, γιατί εκείνη την περίοδο υπήρχε μια Αριστερά που, ακόμη και με τα ρεφορμιστικά χαρακτηριστικά που είχε αναπτύξει ένα κομμάτι της, είχε την εμπιστοσύνη του κόσμου και ενέπνεε τους αγώνες που είχε αναπτύξει, έδινε μια άλλη διέξοδο ώστε να οραματίζεται έναν καλύτερο κόσμο, μια σοσιαλιστική προοπτική.
Τώρα, μετά από μια γενιά με οράματα για έναν καλύτερο κόσμο έρχεται η δικιά μας η γενιά. Της οποίας της στερούν το δικαίωμα στις σπουδές, στη δουλειά, ζει σε συνθήκες πείνας και δεν βλέπει καμιά ελπίδα για το μέλλον της. Και αυτή τη γενιά την αποκαλούν καμμένη γενιά, γιατί θα πρέπει να γίνει θυσία και να υποστεί όλες τις στερήσεις στις ελευθερίες της, στα δικαιώματά της, στην ίδια της τη ζωή, προκειμένου να ξεπεραστεί η κρίση την οποία το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα γέννησε.
Τι είναι λοιπόν το διαφορετικό ανάμεσα στη γενιά του Πολυτεχνείου, η οποία αγωνιζόταν όχι μόνο για τα φοιτητικά και μαθητικά ζητήματα, αλλά στόχευε την πάλη της κατά του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος με την προοπτική για έναν άλλο κόσμο και σ' αυτή τη γενιά η οποία, αν και είχε ξεσπάσματα ήταν αυθόρμητα, δεν έχει βγει μαζικά και συγκροτημένα να διεκδικήσει το μέλλον της;
Για να απαντήσουμε σ' αυτό θα πρέπει να δούμε τις συνθήκες μέσα στις οποίες ξέσπασε το Πολυτεχνείο.
Η γενιά του Πολυτεχνείου ζούσε σε δικτατορία. Η καταπίεση που της ασκούσε δημιουργούσε από μόνη της ανησυχίες και η ανυπόφορη πραγματικότητα που βίωνε την εξωθούσε να ονειρευτεί και να ελπίζει σε μια άλλη ζωή. Αυτή η ανάγκη ήταν που πυροδοτούσε τις αντιστάσεις της. Επίσης, η νεολαία που συμμετείχε στο Πολυτεχνείο είχε κινηματικές εμπειρίες από αγώνες. Στα Ιουλιανά, στο κυπριακό, στον Πέτρουλα. Είχε αναδειχθεί λοιπόν ότι ο μόνος δρόμος για τη διεκδίκηση είναι μέσα από την πάλη και τον αγώνα.
Από την άλλη, η Αριστερά εκείνης της εποχής, ανεξάρτητα του πως κρίνεται ως προς τις πολιτικές της τοποθετήσεις, έχοντας και μια αγωνιστική παρουσία στους αγώνες της προηγούμενης περιόδου, είχε οικοδομήσει σχέσεις με το εργατικό-λαϊκό κίνημα και τις καταπιεζόμενες ομάδες.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που μέσα στο Πολυτεχνείο βρέθηκαν μαζί μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι. Γιατί, σε αντίθεση με την αστική προπαγάνδα που θέλει να παρουσιάζει την εξέγερση του Πολυτεχνείου σαν ένα ξέσπασμα ατίθασων ή ρομαντικών όπως τους αποκαλούνε φοιτητών, παραβλέποντας τη συμμετοχή όλων των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας και εκμεταλλευόμενοι την ενσωμάτωση των ηγετικών μορφών της Αριστεράς εκείνης της περιόδου στην αστική διαχείριση και τη ρεφορμιστική λογική, επιδιώκει να περάσει το μήνυμα ότι οι αγώνες και η αντίσταση δεν έχουν μέλλον και ότι ο καπιταλισμός είναι μονόδρομος.
Σήμερα πάλι, τι εννοούμε «εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία» και πως μπορεί η γενιά μας να παλέψει για ένα καλύτερο κόσμο;
Για να βρει τις απαντήσεις της η νεολαία θα πρέπει να αντλήσει συμπεράσματα από την ιστορική εμπειρία της εξέγερσης του Νοέμβρη.
Πως δηλαδή το κίνημα τότε οργάνωσε την πάλη του συνδέοντας τα αιτήματα με τους πολιτικούς στόχους;
Με ποιες μορφές πάλης επέλεξε η νεολαία να αγωνίζεται και να οργανώνεται;
Πως, ξεκινώντας από τα στενά αιτήματα, έδωσε χαρακτηριστικά λαϊκής εξέγερσης σε εκείνο τον αγώνα;
Απέναντι στη σύγκρουση με το σύστημα, που δεν άργησε να έρθει, πως οργάνωσε τη δική της αντεπίθεση;
Κόντρα λοιπόν στις λογικές του συστήματος που έχουν περάσει στη νεολαία, τον ατομισμό, τις αντιλήψεις ενάντια στην οργάνωση και την πολιτικοποίηση ως αποδέσμευση από την κομματικοποίηση, πρέπει να οργανώσουμε την πάλη μας. Πρέπει η νεολαία να αντιπαραθέσει την προοπτική της για μια άλλη κοινωνία που θα έρθει μόνο μέσα από τους αγώνες της και την οργάνωσή της.
Αυτούς τους αγώνες οφείλει η Αριστερά σήμερα να τους χαρακτηρίσει, να τους δώσει κατευθύνσεις. Να υπερασπιστεί τα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας και να αλλάξει τους παρόντες αρνητικούς συσχετισμούς.
Σ' αυτό το πλαίσιο οι μαθητές έχουν κάθε λόγο να αγωνιστούν, τη στιγμή που δέχονται τη μεγαλύτερη επίθεση, που καταστρατηγείται κάθε τους δικαίωμα, όχι μόνο στην εκπαίδευση αλλά και στη ζωή και της ελευθερίες του. Δεν γίνεται να αποδεχτεί το χαρακτηρισμό της καμμένης γενιάς, γιατί άλλωστε καμιά γενιά ποτέ δεν έμεινε απαθής, χωρίς οράματα.
Οι μαθητές λοιπόν, κοιτώντας το Πολυτεχνείο, δεν πρέπει να το βλέπουμε σαν γιορτή, αλλά να αντλούμε ερεθίσματα ιδεολογικά και πολιτικά από αυτό για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία. Και λέγοντας αυτό, δεν εννοούμε μια απομίμηση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αλλά τους νέους αγώνες που πρέπει να δώσει η γενιά μας, μετατρέποντας τις συνέπειες της ήττας σε εμπειρία για τους δικούς μας αγώνες.
Γιατί, αν ο Μάης του '68 αποτέλεσε το τέλος μιας επαναστατικής περιόδου, αν το Πολυτεχνείο εξελίχθηκε σε μια αστική μεταπολίτευση, αυτό δεν σημαίνει το τέλος της Ιστορίας αλλά το κλείσιμο ενός κύκλου από τον οποίο πρέπει να βγάλουμε συμπεράσματα για τους δικούς μας αγώνες. Εκεί πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας ως νέα ανατρεπτική γενιά και όχι στην παραίτηση και τη μουσειακή αποθέωση.