Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Σε ποιανού το πλευρό μας καλεί η ΚΝΕ να σταθούμε;



Για την ανακοίνωση της ΚΝΕ για τους μαθητές της Γ’ Λυκείου

Στον ιστότοπο του 902 και συγκεκριμένα στο σύνδεσμο: http://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/16826/anakoinosi-tis-kne-gia-toys-mathites-tis-g-lykeioy#/0 δημοσιεύτηκε το απόγευμα της Δευτέρας ανακοίνωση της ΚΝΕ που απευθύνεται στους τελειόφοιτους μαθητές που έχουν μπροστά τους τις πανελλαδικές εξετάσεις.

1.       Θα καταλαβαίναμε μια ανακοίνωση πριν τις πανελλαδικές που να δίνει κουράγιο στους μαθητές και να τους προτρέπει να σταθούν με το κεφάλι ψηλά μπροστά στην άνιση μάχη με την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Μια ανακοίνωση που να εξηγεί ότι αυτοί που έχουν το καρπούζι και το μαχαίρι, αυτοί που μας στερούν κάθε δικαίωμα στη ζωή μας στέλνουν σαν τα πρόβατα στις εξετάσεις ενός εκπαιδευτικού συστήματος για λίγους κι εκλεκτούς.
ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ μια ανακοίνωση που εν μέσω μιας μεγάλης μάχης των εκπαιδευτικών απέναντι στον οδοστρωτήρα των μέτρων εναντίον τους που τη δίνουν με τα χαρτιά της επιστράτευσης στο χέρι, καλεί τους μαθητές να «κοιτάξουν μπροστά»…
ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ μια τέτοια ανακοίνωση που στην ουσία παρακάμπτει το μεγάλο αυτό αγώνα των επιστρατευμένων καθηγητών.
2.       Θα καταλαβαίναμε μια κριτική στις συνδικαλιστικές ηγεσίες των σωματείων και στη συγκεκριμένη περίπτωση της ΟΛΜΕ, που κυριαρχείται από φιλοκυβερνητικές παρατάξεις και έχει πασχίσει να μη σηκώσει κεφάλι ο κλάδος των εκπαιδευτικών.
ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ μια ανακοίνωση που στην πραγματικότητα εναντιώνεται σε μια απόφαση που οι καθηγητές επέβαλαν σ’ αυτή τη συνδικαλιστική ηγεσία, που αγκαλιάστηκε από τη βάση του κλάδου, σε μια απόφαση που έδωσε το κουράγιο στους καθηγητές να ψηφίσουν υπέρ της στις ΕΛΜΕ, ακόμη κι αν είχαν ήδη παραλάβει το χαρτί της επιστράτευσης. Μια απόφαση που πήρε διαστάσεις πέρα από όσες ίσως θα ήθελε στην πραγματικότητα η ίδια η ΟΛΜΕ…
3.       Θα καταλαβαίναμε μια ανακοίνωση που καλεί τους μαθητές να καταδικάσουν την επιστράτευση των εκπαιδευτικών.
ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ μια ανακοίνωση που καλεί τους μαθητές να καταδικάσουν την επιστράτευση των εκπαιδευτικών… θεωρητικά, μακριά από το πραγματικό πεδίο του αγώνα, «χωρίς να αποπροσανατολίζονται».

«Το μέλλον σου κρίνεται και στον αγώνα για τη μόρφωση, τη δουλειά και τη ζωή». Πολύ σωστό! Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο! Πόσο στηρίζεται αυτός ο αγώνας, που κρίνει και το μέλλον μας μάλιστα, ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΙΝΕΤΑΙ;
«Η κυβέρνηση […]είναι οι ίδιοι που ρίχνουν τώρα ψεύτικα δάκρυα για το τι θα κάνουν οι μαθητές με τις εξετάσεις τους, ενώ τώρα παίρνουν και άλλα μέτρα που θα εντείνουν την άθλια πραγματικότητα που ζούμε». Επίσης σωστό! Πόσο νερό στο μύλο αυτής της κατάπτυστης κυβέρνησης ρίχνουμε όμως, όταν ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΕΝΑΝΤΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΞΑΠΟΛΥΣΕΙ;

Η ανακοίνωση αυτή είναι γεμάτη «ναι μεν, αλλά».
Η ανακοίνωση αυτή βάζει ένα σωρό προϋποθέσεις σε όποιον προσπαθεί να σηκώσει το κεφάλι και να αγωνιστεί.
Η ανακοίνωση αυτή στρέφει τους μαθητές ενάντια στους εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται και δίνει δίκιο στο σύστημα και τα τηλεοπτικά παράθυρα που θέλουν εμάς τους μαθητές θύματα της απεργίας.

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ!
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ!
ΚΑΤΩ Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ!
ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΤΟΥΣ!

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Η Μαθητική Αντίσταση συζητάει με εκπαιδευτικούς στην Αθήνα

Η Μαθητική Αντίσταση διοργανώνει στην Αθήνα συζήτηση με εκπαιδευτικούς

Την Τετάρτη 15 Μάη, στις 6:00 μ.μ.
στο Βιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών
Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια

- Ο αγώνας των εκπαιδευτικών ενάντια στην επίθεση στο δημόσιο σχολείο
- Επιστράτευση των απεργών και κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία
- Η στάση μας στο πλευρό των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών μας και ο κοινός μας αγώνας

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

Είμαστε στο πλευρό των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών μας!



Πριν καλά-καλά καταλήξει η πρόταση για απεργία των εκπαιδευτικών, ξεκίνησε η λάσπη και η συκοφαντία εναντίον τους…
Πριν καλά-καλά ξεκινήσει η απεργία, άρχισαν να δακτυλογραφούνται οι επιστρατεύσεις τους…
Πριν από όλα, εμφάνισαν εμάς, τους μαθητές τους, ως τους μεγαλύτερους αντιπάλους τους σ’ αυτόν τον αγώνα, ως τα… θύματα των κινητοποιήσεων…
ΟΧΙ!
Τα μόνα θύματα είναι τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και των μαθητών, το δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά! Απέναντι σ’ αυτό παλεύουν οι εκπαιδευτικοί μας και σ’ αυτόν τον αγώνα ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ!
Όσο κι αν προσπαθούν να διαστρεβλώσουν τα πραγματικά αιτήματα του αγώνα, δεν θα μας κλείσουν τα μάτια. Γιατί ξέρουμε ότι οι εκπαιδευτικοί στον καιρό των μνημονίων παλεύουν να ζήσουν με ψίχουλα. Γιατί ξέρουμε ότι αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για το δικαίωμα στη δωρεάν εκπαίδευση και ενάντια στη διάλυση του δημόσιου σχολείου. Γιατί ξέρουμε ότι ήμασταν μαζί ενάντια στις συγχωνεύσεις των τμημάτων, το κλείσιμο σχολείων, την κατάργηση του σχολικού βιβλίου, την κατάργηση της μετακίνησης των μαθητών. Γιατί ξέρουμε ότι ο σημερινός αγώνας τους είναι αγώνας ΟΛΩΝ ΜΑΣ!
Γι’ αυτό και βιάστηκαν να σπείρουν την τρομοκρατία, αφού είναι το μοναδικό όπλο που τους έχει απομείνει. Άρχισαν να στέλνουν τα χαρτιά της επιστράτευσης σε μια συνολική προσπάθεια να καταργήσουν το δικαίωμα στην απεργία και τη διεκδίκηση, όπως έκαναν λίγο καιρό πριν με τους ναυτεργάτες και τους εργαζόμενους στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.  Γιατί ο μόνος τρόπος να συνεχίσουν τον οδοστρωτήρα της πολιτικής τους είναι να καταργήσουν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα του λαού και της νεολαίας.
Καταλαβαίνουμε ότι το σύστημα πολύ θα ήθελε να έχει εμάς τους μαθητές στο πλευρό του! Να μας βγάλει στα παράθυρα και τις εφημερίδες και στο όνομά μας να χτυπήσει τον αγώνα των εκπαιδευτικών. Τους απαντάμε ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ, ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΜΑΣ, ότι ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ! Δεν είναι οι δάσκαλοί μας που μας στέλνουν σαν τα πρόβατα στη σφαγή. Δεν είναι οι δάσκαλοί μας εκείνοι που καταργούν το δικαίωμά μας στην εκπαίδευση και τις σπουδές. Δεν είναι οι δάσκαλοί μας εκείνοι που σβήνουν κάθε ελπίδα για το μέλλον μας. Είναι το σύστημα και οι πολιτικές τους! Εκείνοι που αποφάσισαν να ποδοπατήσουν το λαό και τη νεολαία και να τον εξαναγκάσουν να ζει στη φτώχεια και την ανέχεια! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ! ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑ!

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Ένα κείμενο για το λαϊκισμό

Ο Α., μαθητής από σχολείο της Αθήνας, έστειλε στο μπλογκ της Μαθητικής Αντίστασης το παρακάτω κείμενο:


Πριν ακόμη μιλήσεις για μια άλλη (ούτε καν σοσιαλιστική) λύση στην κρίση ακούς από παντού ότι είσαι λαϊκιστής. Κάθε παρέκκλιση από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές είναι λαϊκισμός Αυτό είναι λίγο-πολύ κάτι που, με την απαραίτητη δόση προπαγάνδας, όλοι μας έχουμε αφομοιώσει και οφείλουμε να το επαναλαμβάνουμε 2-3 φορές τη μέρα για να δείχνουμε σε όλους πως είμαστε σοβαρά, υπεύθυνα και πολιτικοποιημένα άτομα. Για ποιο λόγο όμως οι πολιτικές αυτές είναι οι σωστές και όλοι μας πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και να τις ακολουθήσουμε και There Is No Alternative; Είναι απλούστατα οι σωστές επειδή κάποιοι –καμιά 100σταριά πολιτικοί, μεγαλοεπιχειρηματίες, τραπεζίτες και έγκριτοι επιστήμονες, Έλληνες και ξένοι- έχουν τσεκάρει, με βάσει ορθολογικά κριτήρια, πως το πρόγραμμα «βγαίνει» (γι’ αυτούς τουλάχιστον). Απλώς εμείς δε το βλέπουμε ακόμη γιατί δεν είμαστε τελείως άσχετοι από οικονομικά, μπορεί και επειδή δεν είμαστε μεγαλοαστοί. Γι΄ αυτό και καλό θα ήταν να μην πετάμε τις μαλακίες μας κάθε 3 και λίγο και να βγάλουμε επιτέλους το σκασμό για να κάνουν τη δουλειά τους με την ησυχία τους οι τεχνοκράτες. Ξέρουν αυτοί. Άλλωστε όταν λέμε ότι ο λαϊκισμός είναι κακός κατά βάθος εννοούμε ότι και ο λαός είναι κακός, αφού είναι αμόρφωτος, χωρίς κριτική σκέψη, υπερβολικά εύπιστος, διαφθείρει τις κυβερνήσεις και τα τρώει μαζί τους και απαιτεί, με πλήρη άγνοια οποιασδήποτε οικονομικής λογικής, δημόσια και δωρεάν παιδεία, υγεία κτλ. 
Βέβαια το πολίτευμα ονομάζεται «δημοκρατία» (έστω και κατ’ όνομα) και δεν ακούγεται πολύ όμορφο να λαμβάνει όλες τις αποφάσεις μια σπείρα «ειδικών», ένα ποσοστό μικρότερο του 1% του λαού. Ούτε και ο λαός, από τον οποίο «πηγάζουν όλες οι εξουσίες» (!!!!), να στιγματίζεται ως η μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία. Αλλά ποιος τα κοιτάζει αυτά όταν κάποιοι άνθρωποι έχουν βαλθεί να μας σώσουν, με το ενδιαφέρον που ένας μονάρχης του μεσαίωνα μεριμνούσε για το λαό του και για το καλό του δεν τον συμβουλευόταν ποτέ. Βέβαια υπάρχουν κάποιες αξεπέραστες διαφορές με τον μεσαίωνα (σήμερα ούτε υπάρχουν δουλοπάροικοι οι οποίοι ανταλλάσουν την εργασία τους με την προστασία του βασιλιά, καλλιεργούν τα χωράφια των φεουδαρχών, είναι δεμένοι με τη γη τους και δεν έχουν καμία ελευθερία, ούτε κάθε περιοχή είναι απομονωμένη, ούτε και οι κρίσεις οφείλονται σε πτώση της παραγωγής και σε καιρικά φαινόμενα ούτε ούτε ούτε). Όμως αυτό το πράγμα σήμερα σίγουρα δεν ονομάζεται δημοκρατία. Μάλλον ονομάζεται «αστική δημοκρατία», και σε περιόδους κρίσης αποκαλύπτεται περισσότερο παρά ποτέ το αληθινό της πρόσωπο: ψήφος για όλους, εξουσία στο κεφάλαιο.
Παρ’ όλα αυτά θα ήταν παράδοξο να υποστηρίζουμε πως ο λαϊκισμός είναι μόνον ένα φάντασμα το οποίοι επικαλείται η ελίτ (οικονομική, κοινωνική, πολιτική…, αν και σε μεγάλο βαθμό αυτές ταυτίζονται), για να περάσει τις θέσεις της μέσω του αντιλαϊκισμού. Ακριβώς επειδή όλοι μας έχουμε εμπειρίες από αυτόν, π.χ. μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι το «λεφτά υπάρχουν» ήταν λαϊκίστικο. Ποιο ήταν όμως το γνώρισμα που το έκανε λαϊκιστικο; Αν είναι το ότι τελικά λεφτά δεν υπήρχαν (κάτι που αποδεδειγμένα το γνώριζαν αυτοί που το έλεγαν), δηλαδή το ότι είναι ένα ψέμα, τότε θα έπρεπε να είναι λαϊκίστικη και η λογική «οι θυσίες πιάνουν τόπο» «έρχεται η ανάπτυξη» κτλ. Γιατί το ένα είναι λαϊκίστικο και τα άλλο όχι; Ποια είναι η έννοια του λαϊκισμού;
Μάλλον είναι ένα είδος πολιτικού λόγου. Δεν προέρχεται αποκλειστικά από την σοσιαλδημοκρατία ούτε αποκλειστικά από τη δεξιά ούτε και αποκλειστικά από την αριστερά. Ενδεικτικά στην Ελλάδα έχουν κατηγορηθεί ως λαϊκιστές κυρίως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, το ΠΑΣΟΚ (πριν το μνημόνιο), και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποιο είναι το κοινό τους σημείο, αφού όπως είδαμε κι άλλοι (αν όχι σχεδόν όλοι) προσπαθούν να μας εξαπατήσουν με ψέματα; Είναι εξ’ ορισμού αρνητικό χαρακτηριστικό; Και γιατί εξαπλώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες μόνον; (η λέξη υπήρχε και παλιότερα -βλ. ρώσικος λαϊκισμός- όμως με άλλη σημασία από τη σημερινή: π.χ. ο ρώσικος λαϊκισμός ήταν ένα κίνημα με βάση κυρίως την ιντελιγκέντσια (τους διανοούμενους), επηρεασμένο από μαρξιστικές και αναρχικές ιδέες, πρόδρομος των ρωσικών επαναστάσεων του 20ου αιώνα, με εκφραστές όπως ο Μπακούνιν και ο Ντοστογιέφσκι), Ενδιαφέρον έχει η άποψη του μαρξιστή Ερνέστο Λακλάου σχετικά με το πώς εξαπλώθηκε και τι είναι ο λαϊκισμός. Παραθέτω τα λόγια του: «Μέχρι και τα μέσα του 20ού αιώνα, το επίκεντρο των κινητοποιήσεων εναντίον τού συστήματος εντοπιζόταν σε οργανώσεις της εργατικής τάξης. Στη συνέχεια, όμως, αυτός ο «κόσμος» άρχισε να αποσυντίθεται εξαιτίας της τάσης προς «τριτογενοποίηση» της ευρωπαϊκής οικονομίας (καθώς ο πλούτος παράγεται πλέον κυρίως από τον τομέα των υπηρεσιών). Οι «θύλακες» της εργατικής τάξης στις πόλεις έπαψαν να είναι αποτελεσματικοί στην αναπαραγωγή μιας «προλεταριακής» κουλτούρας. Έτσι, οι κοινωνικές συμμαχίες των μη προνομιούχων έλαβαν νέα μορφή, πολύ πιο ρευστή, αφού το ιδεολογικό της περιεχόμενο κινείται ενίοτε προς τα αριστερά και άλλοτε προς τα δεξιά. Οι επικλήσεις προς το «προλεταριάτο» δεν βρίσκουν πλέον ανταπόκριση, γιατί οι βιομηχανικοί εργάτες αποτελούν πολύ μικρό μέρος του εργατικού δυναμικού. Εν ολίγοις, η πολυδιάστατη έννοια του λαού αντικατέστησε εκείνη του προλεταριάτου στο επίκεντρο του αντισυστημικού/αντιπολιτευτικού πολιτικού λόγου. (…)Η λαϊκιστική λογική, είτε προέρχεται από τα αριστερά, είτε από τα δεξιά, έχει ένα και μόνο βασικό χαρακτηριστικό: τη διχοτόμηση του κοινωνικού πεδίου ανάμεσα στους «προνομιούχους» και τους «μη προνομιούχους». Ο λαϊκιστής απευθύνεται στους τελευταίους –παρακάμπτοντας το θεσμικό πλαίσιο της κοινωνίας– και ζητά την υποστήριξή τους, ώστε να ανατραπεί το υπάρχον «κατεστημένο». Αυτή είναι κλασική μορφή του λαϊκισμού» (από το τ.110, «σύγχρονα θέματα») Ή, όπως το διατυπώνει και το Cambridge dictionary (βλ. λήμμα «populism») λαϊκισμός είναι μια «πολιτική ιδέα και δράση που στοχεύει στην αντιπροσώπευση των επιθυμιών και των αναγκών του απλού λαού».
Μπορούμε να το δοκιμάσουμε και ανάποδα: Αντιγράφω από το λεξικό του Μπαμπινιώτη : «λαϊκισμός: «ο έπαινος και η κολακεία των αδυναμιών και των ελαττωμάτων του λαού, καθώς και η υιοθέτηση θέσεων που τον ευχαριστούν, χωρίς όμως να τον ωφελούν, με σκοπό την εξασφάλιση της εύνοιας του» . Εδώ ο «έπαινός και η κολακεία» είναι το ότι δίνεται σημασία στα προβλήματα του λαού, οι «αδυναμίες» το ότι ο λαός έχει οικονομικά προβλήματα, τα «ελαττώματα» το ότι θέλει να εκδικηθεί την ελίτ που πλούτισε κλέβοντάς τον, η «υιοθέτηση θέσεων που τον ευχαριστούν» το ότι υιοθετεί κάποια λαϊκά αιτήματα, το «χωρίς όμως να τον ωφελούν» δείχνει την αντίληψη που περιγράψαμε πιο πάνω (μόνο το 1% μπορεί να έχει άποψη για το τί είναι σωστό) και το «με σκοπό την εξασφάλιση της εύνοιας του» δηλώνει τον αυτονόητο σκοπό κάθε κόμματος και κάθε πολίτη που πιστεύει πως έχει δίκιο σε ένα θέμα. 
Άρα ο πρώτος εχθρός της δημοκρατίας είναι το κίνημα που επιζητά την εκχώρηση εξουσιών από τον λαό σε μια κλίκα προνομιούχων μεγαλοαστών και όχι ένα κίνημα που συμμερίζεται, έστω και λίγες, ανησυχίες το λαού; Ωραία, αλλά και ο λαϊκισμός δε θα μπορούσε να αποτελεί κίνδυνο; Ο λαϊκισμός έχει ένα σπάνιο προτέρημα, το ότι μπορεί να συνενώσει τις μάζες για έναν γενικό σκοπό. Για κανέναν λόγο δεν είναι αδύνατο να είναι αυτός ο σκοπός προοδευτικός, όπως επίσης και δεν αποκλείεται να είναι και βαθύτατα συντηρητικός. Όπως το θέτει ο Λακλάου, ο λαϊκισμός είναι ένας ουδέτερος όρος: το κατά πόσο θα είναι αντιδραστικός ή όχι εξαρτάται από το περιεχόμενο των αιτημάτων του. Έτσι έχουμε λαϊκιστές όπως ο Τσάβες, ο Έβο Μοράλες, αλλά και λαϊκιστές όπως ο Καμμένος ή ακόμη χειρότερα η ιταλική Λέγγα του Βορά. Ας σταθούμε όμως στο χώρο μας. Μέσα στον λαϊκισμό μπορούν να ξεχωρίσουν και προοδευτικά αιτήματα. Μπορεί όμως ο λαϊκισμός να γίνει ο φορέας ενός προοδευτικού κινήματος, ή μήπως δημιουργεί εξ’ ορισμού σχέσεις λατρείας του ηγέτη από τις μάζες, κάτι αντίθετο με οποιαδήποτε αριστερή αρχή; Όμως δε μπορούμε να απαιτούμε από μια ολόκληρη κοινωνία να βρίσκεται στην πρωτοπορία, γιατί τότε καταλήγουμε στην παγίδα που πέφτουν και οι υπερασπιστές της ανθρωπιστικής παιδείας ως λύσης για τα πάντα. Πώς θα προέλθει μια τέτοια παιδεία (κοινωνία στην περίπτωσή μας) μέσα από τις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες; Είναι απαραίτητο να μεταβληθούν πρώτα αυτές. Αυτό το βλέπουμε και από την ιστορία. Για παράδειγμα όλες οι επαναστάσεις έχουν πρωτίστως υλικά αίτια (σχεδόν πάντα την πείνα και την εξαθλίωση), τα οποία βρίσκουν μια ταιριαστή ιδεολογική φόρμα. Όμως και ο ίδιος ο Τσάβες, από τους πιο χαρισματικούς ηγέτες των τελευταίων χρόνων, όταν ξεκινούσε την πολιτική του σταδιοδρομία ίσως να μη φανταζόταν πως θα υιοθετούσε έστω και κάποιες αρχές του σοσιαλισμού, αλλά οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν τον οδήγησαν σε αυτές. Και το λαό επίσης. Από κει και πέρα, επαφίεται στον κάθε ηγέτη αν θα διεκδικήσει ένα μερίδιο λατρείας από τον λαό, ή θα τον βάλει μπροστά στις μάχες με την ελίτ, και θα τον καταστήσει κέντρο πρωτοβουλιών. Μέχρι τότε ο λαϊκισμός είναι ένα μέσο που έχουμε στη διάθεση μας. Από τον τρόπο που θα τον χρησιμοποιήσουμε εξαρτάται αν θα λειτουργήσει αντιδραστικά ή θα επιταχύνει την πορεία προς τον κομμουνισμό και την αληθινή δημοκρατία.

Τετάρτη, 1 Μαΐου 2013

Η 1η Μάη δεν είναι αργία, είναι ΑΠΕΡΓΙΑ!



(Ανταπόκριση από την πρωτομαγιάτικη διαδήλωση στην Αθήνα)

Στη μάχη της γενιάς μας θα βγούμε νικητές
Εμπρός για εξεγέρσεις και ανατροπές!
 


Στη φετινή εργατική Πρωτομαγιά η Μαθητική Αντίσταση στην Αθήνα έδωσε το παρόν με μαζικότητα σε κοινό μπλοκ με τις Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ. Με την παρουσία μας δείχνουμε ότι αγωνιζόμαστε μαζί με το λαό για τα δικαιώματα που κατέκτησε η εργατική τάξη με το αίμα της και τώρα μας τα κλέβουν.
 
Πλάι στο λαό διεκδικούμε τα δικαιώματά μας!